Czy choroby towarzyszące mają wpływ na rehabilitację po udarze?
Martyna Rydzewska
mgr
Efekty terapii
Pacjenci o nas mówią
Choroby towarzyszące mają bardzo duży wpływ na przebieg rehabilitacji, w szczególności po przebytym udarze mózgu. Wynika to z ograniczenia zakresu pracy fizjoterapeuty z pacjentem. Wszystko jednak zależy od rodzaju chorób współistniejących oraz ich stadium zaawansowania.
Schorzenia współtowarzyszące można podzielić na dwie grupy: pierwotne, czyli występujące i zdiagnozowane przed udarem, oraz wtórne, które powstały po udarze jako jego wynik lub następstwo.
Nie zawsze choroby istniejące przed udarem są uregulowane farmakologicznie i monitorowane przez specjalistę. Przyczyną może być brak dyscypliny ze strony pacjenta, niezastosowanie się do zaleceń lekarza albo brak wsparcia i dopilnowania ze strony najbliższych.
Jak choroby współistniejące utrudniają rehabilitację po udarze
Do przykładowych schorzeń utrudniających rehabilitację należą tętniaki, nadciśnienie, miażdżyca, niewydolność serca, choroby żył obwodowych, zakrzepica żył głębokich, otyłość oraz problemy pulmonologiczne.
Podczas wystąpienia takich schorzeń mogą pojawić się problemy z pionizacją bądź aktywną pracą z pacjentem. Chory może rokować do terapii poprawiającej koordynację, równowagę oraz chód, ale jego wydolność może nie pozwalać na niektóre formy terapii lub opóźniać postępy.
Podczas uruchamiania należy pilnie obserwować reakcje chorego, często oceniać tętno i okresowo mierzyć ciśnienie tętnicze krwi. Jeśli pacjent zachowuje kontakt słowny, trzeba regularnie pytać o samopoczucie. Ważne są także przerwy na odpoczynek i ćwiczenia oddechowe, ponieważ niewłaściwe oddychanie zmniejsza wydolność.
Osobną grupą są endoprotezy stawu biodrowego lub kolanowego, urazy i mikrourazy stawowe, a także zmiany osteoporotyczne i zwyrodnieniowe. Występowanie endoprotezy stawu biodrowego oznacza konieczność zachowania zasad chroniących przed zwichnięciem stawu, takich jak unikanie niskich siedzisk czy rotacji wewnętrznej stawu biodrowego. Zmiany ortopedyczne mogą też uniemożliwiać ćwiczenia w klęku podpartym i utrudniać naukę samodzielnego wstawania z podłogi.
Trudność mogą stanowić również zaburzenia widzenia i podwójne widzenie, ponieważ utrudniają pracę nad koordynacją, równowagą, chodem i wchodzeniem po schodach. Zakres ograniczeń zależy od rodzaju dysfunkcji okulistycznej.
W przypadku amputacji części kończyny, całkowitej amputacji kończyny lub wielu amputacji ważne jest odpowiednie zaprotezowanie. Zależnie od przypadku można przygotować pacjenta do protezowania, wzmocnić gorset mięśniowy, zadbać o odbudowę możliwych prawidłowych wzorców ruchowych oraz stymulować powrót czucia.
To tylko przykłady i niewielka część tego, na co trzeba zwrócić uwagę w danym przypadku. Bardzo ważny jest szczegółowy wywiad z pacjentem lub jego rodziną, zapoznanie się z dokumentacją medyczną i możliwie pełną historią chorób przebytych przez pacjenta.
Trzeba dobrze ocenić możliwości chorego i ostrożnie wdrażać kolejne rodzaje terapii. Należy również pamiętać, że czasami mniej oznacza więcej.
Następny krok
Porozmawiajmy
Jesteśmy do dyspozycji w przypadku jakichkolwiek pytań dotyczących procesu rehabilitacji.
Opisz przypadek
Prześlij szczegóły dotyczące stanu zdrowia, a my ustosunkujemy sie do tego pod kątem terapeutycznym.
Konsultacja mailowa
Napisz do nas i opisz rodzaj schorzenia oraz aktualny stan zdrowia. Odpowiemy, jak patrzymy na Twoją sytuację w kontekście rehabilitacji.
Video z pacjentem
Możesz nam przesłać film obrazujący stan zdrowia pacjenta. Odniesiemy się do Twojej aktualnej sytuacji i opowiemy o możliwościach terapeutycznych.