Błędy popełniane przez pacjentów i opiekunów w procesie rehabilitacji po udarze mózgu.
Karolina Łozińska
mgr
Efekty terapii
Pacjenci o nas mówią
Udar mózgu: schorzenie, wyrok, koniec normalnego życia. To trzy słowa, które podczas terapii najczęściej słyszy terapeuta od rodziny dotkniętej neurologicznym zaburzeniem. Pacjenci rozpoczynający rehabilitację poudarową oczekują, że skutki udaru ustąpią szybko, bezboleśnie i po pierwszej terapii. Tak się jednak nie dzieje, a rekonwalescencja poudarowa to proces pełen nie tylko sukcesów, ale także błędów popełnianych przez pacjentów i terapeutów, które mogą ten proces wydłużyć. Poniżej postaram się wymienić najważniejsze z nich.
Błąd 1: Rehabilitacja trwa tylko w trakcie zajęć z fizjoterapeutą
Rehabilitacja trwa cały czas. Każda samodzielna czynność wykonywana przez pacjenta jest elementem terapii usamodzielniania po udarze. Już od pierwszych dni po udarze trzeba przypominać sobie o stronie zajętej i poruszać nią tak często, jak to możliwe.
Błąd 2: Odpoczynek po zajęciach oznacza leżenie w łóżku bez ruchu
Odpoczynek podczas intensywnej terapii neurologicznej nie oznacza bezczynności. To przede wszystkim sen, odpowiednia dieta i regeneracja. Ciągłe leżenie bez ruchu sprzyja bierności. Także poza zajęciami należy zmieniać pozycję pacjenta i stymulować układ nerwowy do aktywacji nieużywanych części mózgowia.
Błąd 3: Odpuszczam po nieudanym wykonaniu ćwiczenia
To jeden z najczęstszych błędów. Nieudana pierwsza próba nie oznacza, że zadanie jest niewykonalne. W terapii neurologicznej ważne są determinacja, kolejne próby i analiza jakości ruchu, a nie szybkie wycofanie się po pierwszym niepowodzeniu.
Błąd 4: Ciągle przytulam rękę porażoną do ciała
Nadmierne przytrzymywanie ręki porażonej przez rękę zdrową ogranicza jej naturalne włączenie do ruchu. Poza sytuacjami wymagającymi szczególnej ochrony barku należy kończynę usamodzielniać i pozwalać jej aktywnie uczestniczyć w ćwiczeniach oraz codziennym ruchu.
Błąd 5: Traktuję stronę porażoną tak, jakby nie istniała
Pacjenci często rezygnują z używania strony zajętej, bo łatwiej funkcjonować im w patologicznym wzorcu ruchowym. To błąd. Odpowiednio prowadzona terapia pokazuje, że każda odzyskana czynność strony porażonej poprawia ekonomię ruchu i przybliża do bardziej naturalnego funkcjonowania.
Błąd 6: Po zajęciach powtarzam ćwiczenie 100 razy, żeby szybciej wrócić do sprawności
Układ nerwowy potrzebuje stymulacji, ale nadmiar przypadkowych powtórzeń nie przyspiesza powrotu do sprawności. Może raczej doprowadzić do zmęczenia i demotywacji. Lepiej wykonać mniej ruchów świadomie i dokładnie niż bardzo wiele bez kontroli jakości.
Błąd 7: Nie używam ręki porażonej podczas codziennych czynności
Ręka powinna być stymulowana nie tylko podczas zajęć terapeutycznych, ale też przy jedzeniu, ubieraniu się, pracy przy komputerze i czynnościach domowych. Nawet niewielkie próby włączania jej do codzienności są elementem terapii.
Błąd 8: Chodzę szybko i nie zwracam uwagi na jakość chodu
Po udarze trzeba zwolnić i świadomie obserwować sposób stawiania kroków. Jeśli jedna noga ma deficyt, należy szczególnie pilnować jej pracy, w tym kontaktu pięty z podłożem oraz możliwie symetrycznego wzorca chodu.
Błąd 9: Siadam byle jak, bo to nie ma znaczenia
Każdy ruch ma znaczenie terapeutyczne. Pacjent powinien zwracać uwagę na sposób obracania się, siadania, wstawania i chodzenia. Nawet siad powinien być wykonywany możliwie dokładnie i z kontrolą obciążenia obu pośladków.
Błąd 10: Bezrefleksyjnie kupuję kolejne ortezy, bo ktoś tak zalecił
Pacjent i opiekun powinni analizować zalecenia i weryfikować ich sens. To, co działa u jednej osoby, nie musi być odpowiednie u drugiej. Dobór zaopatrzenia ortopedycznego powinien być przemyślany i dopasowany do realnych potrzeb pacjenta.
Błąd 11: Robię ćwiczenia szybko, byle tylko skończyć
W neurologii nie liczy się przede wszystkim ilość, ale jakość wykonania ćwiczenia. Nawet jeśli pacjent nie chce wydłużać czasu terapii, powinien zrozumieć, że poprawny wzorzec ruchu ma większą wartość niż pośpieszne odhaczanie kolejnych powtórzeń.
Błąd 12: Skoro już chodzę, to i tak wszędzie jadę wózkiem, żeby się nie przemęczać
Jeżeli pacjent potrafi chodzić na zajęciach i jest do tego przygotowywany przez terapeutę, warto pozwalać mu wykonywać choć część kroków także poza gabinetem. Tylko wtedy cel terapii zaczyna przenosić się na realne życie codzienne.
Następny krok
Porozmawiajmy
Jesteśmy do dyspozycji w przypadku jakichkolwiek pytań dotyczących procesu rehabilitacji.
Opisz przypadek
Prześlij szczegóły dotyczące stanu zdrowia, a my ustosunkujemy sie do tego pod kątem terapeutycznym.
Konsultacja mailowa
Napisz do nas i opisz rodzaj schorzenia oraz aktualny stan zdrowia. Odpowiemy, jak patrzymy na Twoją sytuację w kontekście rehabilitacji.
Video z pacjentem
Możesz nam przesłać film obrazujący stan zdrowia pacjenta. Odniesiemy się do Twojej aktualnej sytuacji i opowiemy o możliwościach terapeutycznych.