Około połowa osób po udarze mózgu umiera do roku czasu od wystąpienia schorzenia.

Mimo postępu technologicznego statystyki są zatrważające. Najnowsze odkrycia w dziedzinie medycyny jednak na nic się zdadzą, jeżeli chory otrzyma pomoc zbyt późno. Dzieje się tak z rożnych powodów, a najczęściej z samotnego przebywania w czasie, kiedy doszło do objawów udaru, a równie często poprzez ich bagatelizowanie i nieprawidłową ocenę. Ten informator/poradnik, powstał po to, aby umieć rozpoznać objawy udaru, odpowiednio zareagować, przejść przez proces rehabilitacji pierwotnej oraz wtórnej.

Na dzień dzisiejszy wiemy na tyle dużo o zdolności tkanki nerwowej do tworzenia nowych połączeń (neuroplastyczności mózgu), aby prowadzić skuteczne postępowanie rehabilitacyjne w przypadku pacjentów ze schorzeniami neurologicznymi. Istotne jest wdrożenie odpowiednich metod rehabilitacji w odpowiednim czasie. Tutaj najczęściej duża rola rodziny osoby chorej, jej możliwości czasowych, organizacyjnych, a także finansowych. Powrót do zdrowia po udarze bez wsparcia osób bliskich jest bardzo trudny. Dlatego poradnik ten skupiać będzie się także na środowisku pacjenta, tym co go otacza, kwestiach psychologicznych i motywacyjnych oraz roli rodziny w rekonwalescencji po przebytym udarze mózgu.

Udar mózgu w największym stopniu odpowiedzialny jest za wzrost liczby osób niepełnosprawnych. Niestety tendencja jest cały czas wzrostowa. Wynika to z kilku czynników:

  • starzejące się społeczeństwo – udar mózgu częściej dotyka osoby po 55 roku, a największe ryzyko jest około 70 roku życia
  • styl życia młodzieży – otyłość, nałogi – te osoby znacznie zwiększają szansę na udar mózgu w przyszłości (choć udar dotyka też młode osoby)

Na ile to możliwe, postaramy się także nawiązać do tematu profilaktyki udarowej, która dzieli się na:

  • profilaktykę pierwotną – mającą na celu zapobiegnięcie udarowi
  • profilaktykę wtórną – mająca na celu zapobiegnięcie kolejnym udarom

Wyjątkowo ważną funkcję w powrocie do zdrowia po udarze pełni fizjoterapeuta. Jednak nie każdy fizjoterapeuta specjalizuje się w rehabilitacji pacjentów z dysfunkcjami ośrodkowego układu nerwowego oraz obwodowego układu nerwowego. Utrwalenie nieprawidłowych wzorców ruchowych, to jedna z gorszych rzeczy, która może przydarzyć się w rehabilitacji po udarze. Stratą jest czas poświęcony na nieprawidłową rehabilitację, a być może nawet zmarnowany potencjał pacjenta. Nie wspominając już o stratach finansowych. Dlatego poruszymy także temat specjalistów oraz metodologii rehabilitacji.

W końcu docieramy do głównego celu jakim jest samodzielność, czy też niezależność osoby dotkniętej udarem. Funkcjonowanie tak samo jak przed udarem często okazuje się niemożliwe, dlatego pojęcie “samodzielność” należy zdefiniować od nowa. Samodzielnością będzie z pewnością wykonywanie większości czynności życia codziennego bez pomocy drugiej osoby. Czyli np. ubieranie się, higiena osobista lub komunikacja z innymi, ale już nie koniecznie kierowanie samochodem, jazda na rowerze, praca zawodowa itp. Kompleksowa rehabilitacja daje duże szanse na umożliwienie wykonywania większości czynności życia codziennego. Nie zawsze z taką samą jakością jak przed udarem, ale jednak.

Nie wszystkie zagadnienia opisane powyżej zawarte są już w tym momencie. Stale poszerzamy zasoby tego poradnika, dlatego warto do niego wracać.